ταξι-διαρικα επιπλα

Άρχισε να περιγράφει τα επιπλα με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο, κάνοντας τον  να ξεσπά σε γέλια μετά από κάθε σχόλιο. Εκείνο το τη­λεφώνημα, που κράτησε πάνω από μία ώρα, ήταν το μόνο πα­ρήγορο γεγονός της εορταστικής ημέρας. Ζήτησε πληροφορίες για τα εμπορικά καταστήματα από τη ρε­σεψιόν, και μια χαμογελαστή υπάλληλος τον κατατόπισε. Του έδωσε και ένα μικρό χάρτη της πόλης, όπου σημείωσε μερικά από αυ­τά. Στην έξοδο του ξενοδοχείου ήταν παρατεταγμένες καμιά δεκα­ριά μαύρες Μερσεντές, γυαλισμένες μέχρι την τελευταία τους βί­δα. Του προκάλεσαν μια μικρή ανατριχίλα, καθώς του θύμισαν το αυτοκίνητο που τον είχε φέρει. Προτίμησε να κάνει το δρό­μο με τα πόδια. Συμβουλεύτηκε το χάρτη, αλλά ο προσανατολι­σμός ήταν εύκολος. Η πόλη ήταν πολύ πιο μικρή απ’ ό,τι φα­νταζόταν και σε λίγο πλησίαζε στον πεζόδρομο  με τα εμπορικά καταστήματα με τα επιπλα.Ή θερμοκρασία ήταν μόλις δυο βαθ­μοί πάνω από το μηδέν, αλλά το κρύο ήταν υποφερτό και ο ου­ρανός είχε λίγα σύννεφα. Έτσι ο πρώτος περίπατος του στην πό­λη ήταν μάλλον ευχάριστος.

Αφού πέρασε από την κουζίνα για να αφήσει το σερβίτσιο και να πάρει μια πήλινη κούπα με αχνιστό τσάι από το τραπεζi, ξεκί­νησε για το μουσείο. Καθώς προχωρούσε στους στενόμακρους λιτούς διαδρόμους ξανάφερνε στο μυαλό του τις λέξεις του τραγουδιού για τα επιπλα. Τις στριφογύριζε στο νου του ξανά και ξανά προ­σπαθώντας να βρει κάποιο νοηματικό έρεισμα, ένα κάδρο που να ται­ριάζει στον πίνακα των ατάκτως ερριμμένων φράσεων. Φτά­νοντας στην ψηλή αψιδωτή ξύλινη πόρτα, δεν είχε καταφέρει να συ­νταιριάξει το αλλοπρόσαλλο ψηφιδωτό ώστε να το μετατρέψει σε κά­τι απτό. Αναστέναξε βγάζοντας από το εσωτερικό θηκάρι του μια αρμαθιά κλειδιά. Διάλεξε το μεγαλύτερο. Ένα σι­δερένιο βαρύ κλειδί, με το οποίο γύρισε την κλειδαριά, όχι δίχως κά­ποιο κόπο. Η ψηλή πόρτα έτριξε ανεπαίσθητα καθώς άνοιγε για να πα­ρουσιάσει για μια ακόμα φορά στα μάτια του νεαρού τον αξιο­περίεργο κόσμο με τα επιπλα που βρισκόταν πίσω της.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που έπιανε τον εαυτό του να περιεργάζεται τα εκθέματα με ανοιχτό το στόμα. Άλλες φορές έμενε να κοιτάζει γοητευμένος τους μεγάλους καναπεδες.

Έφτασαν στην ξύλινη πόρτα. Το χρονοφαγωμένο τείχος από πάνω της έφερε την ελληνική σημαία. Σαν για να σιγουρεύονται όσοι έμπαιναν στο κάστρο ότι είχαν περάσει τα διαφορα χρόνια των Ενετων και των Τούρκων, με τα φανταχτερά επιπλα. Ο διακοσμητής του του είχε πει κάποτε ότι αν έ­ψαχνε καλά, θα έβλεπε πάνω στη βαριά ξύλινη πόρτα τα σημά­δια από τα καρφιά όσων επιβουλεύτηκαν στο παρελθόν το σχεδόν απόρθητο φρούριο. Μπροστά στην πόρτα της  είχαν σταθεί αυτο­κράτορες, δούκες, δεσπότες, αρχιερείς, δόγηδες, σουλτάνοι, βεζίρηδες, κομήτες, στρατηγοί, ναύαρχοι και ήρωες. Αλλά και τυ­χοδιώκτες, πονηροί λεγάτοι, ξεπουλημένοι παπάδες, αργυρώνη­τοι έμποροι, λεπροί, εξαθλιωμένοι χωρικοί και προδότες. Τα καθόλου μοντερνα τεί­χη που κοίταζε  είχαν φτιαχτεί από Βυζαντινούς και εί­χαν επεκταθεί από τους Ενετούς. Συμπληρωματικές ενισχύσεις έ­γιναν από τους Τούρκους, που ονόμαζαν το φρούριο παιδικο, λου­λουδιασμένο. Πλήρωσε  και του ζήτησε την κάρτα του για την ε­πιστροφή. Του έδωσε και ένα γενναιόδωρο φιλοδώρημα για να τον θυμάται καλύτερα σε περίπτωση που θα τον χρειαζόταν ε­σπευσμένα. Πέρασε την πόρτα και διέσχισε τα στενά και δαιδαλώδη δρομάκια, τα στρωμένα με πέτρες, επιπλα υπήρχαν παντού στα πεζοδρόμια. Το ραντεβού με την κυρία Μόνικα ήταν στην πλατεία μπροστά από την εκκλησία του  Χριστού. Αν βέβαια μπορεί κανείς να χαρακτη­ρίσει πλατεία ένα χώρο όπου θα ήταν αδύνατον να κάνει δύο πεταλιές με ποδήλατο ένα παιδί χωρίς να στρίψει, ανάμεσα στα κρεβάτια.

Είχαν έρθει όλες, εκτός από μία, που είχε τα τρία παιδιά της άρρωστα στο σπίτι. Η άλλη, στον έβδομο μήνα, με τα επιπλα είχε φουσκώσει τόσο πολύ, που για να σηκωθεί από τους καναπεδες έπρεπε να την τραβήξουν δύο. Η νεα ήταν πιο άχρωμη από ποτέ. Σίγουρα τραβούσε Γολγοθά.Ήταν ένα συμπαθητικό βράδυ. Δεν μπορώ να πω ότι διασκέδασα αλλά ούτε ότι έπληξα. Δεν είχε όμως καμία σχέση με το δικό μου πάρτι τη μέρα της γιορτής μου. Κάτι είχε αλλάξει. Ή μήπως είχα αλλάξει εγώ; Μπαα μάλλον τα επιπλα ήταν η αιτία.  Πάντως, τα κορίτσια μου είπαν ότι έδειχνα διαφορετική. Μπορεί να ήταν τα καινούρια ρούχα μου, μπορεί ο αέρας της πόλης, η μαγεία της, μπορεί κάποιες άλλες λεπτομέρειες…Γενικά, περάσαμε ήρεμες γιορτές. Ο ένας δούλευε πολύ. Ακόμη και την παραμονή . Αποφασίσαμε να την περάσουμε στο σπίτι με τους γονείς μας. Έτσι κι αλλιώς δεν είχα κάποια άλλη πρόσκληση, σύνθεση σαλονιού είχαμε, δεν είχα κέφι και ήθελα να δω και τους γονείς μου, που η αλήθεια ήταν ότι τους είχα παραμελήσει.

Συμφώνησαν όλοι για την ημερομηνία και φρόντισα να κλείσω την εκκλησία τής ενορίας μου το συντομότερο. Στη συνέχεια έπρεπε, εκτός από τα του γάμου, να φροντίσουμε το σπίτι και τα επιπλα. Το διαμέρισμα των ενενήντα τετραγωνικών είχε σαλο-τραεζαρια, δύο σετ κρεβατοκάμαρας, μπάνιο με όλα τα ειδη υγιεινής, βεσέ, κουζίνα , αποθηκευτικό χώρο δεκαπέντε τετραγωνικών στο υπόγειο, πάρκινγκ για ένα αυτοκίνητο, τρεις βεράντες, δύο πατάρια κήπο με όλα τα ειδη κηπου και άπλετη θέα. Μας χωρούσε άνετα. Το μόνο που θα φροντίζαμε ήταν μια έξτρα ντουλάπα στο δεύτερο δωμάτιο, για τα ρούχα του παιδιού, που έτσι κι αλλιώς την ήθελα πάντα. Ευτυχώς που είχα βαφεί το σπίτι πριν από ένα χρόνο και γλίτωνα από αυτό τον μπελά. Από άλλα επιπλα χρειαζόμουν όμως κι ένα καινούριο διπλό μεταλλικο κρεβατι, ενώ το ήμίδιπλο θα το μετέφερα στην άλλη κρεβατοκάμαρα, που είχε μόνο ένα ντιβανι. Χρειαζόμουν καινούρια υφασματα για τους καναπέδες με ίδιες κουρτίνες στο σαλόνι, μεγαλύτερή τραπεζαρια, γιατί αυτή που είχα ήταν για τέσσερα μόνο άτομα και θα τη μετέφερα στο εξοχικό.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων “επιχειρηματιών” είναι τόσο κοντόφθαλμοι που δεν κοιτάνε τίποτα άλλο παρά μόνο το βραχυπρόθεσμο κέρδος. Οπότε αυτό τους γυρίζει και ντόμινο κάποια στιγμή καθώς δεν έχουν στερεά βάση να αντέξουν μια εκτεταμένη κρίση στην αγορά του επιπλου ας πούμε.
Πάντως ένα θέμα με τη χάλια συμπεριφορά το έχω κι εγώ. Στην εταιρία επιπλων που δουλεύει η αδελφή μου εργαζόταν και ο κολλητός του γιου του αφεντικού. Και μου λέει η αδελφή μου μια μέρα ο κολλητός γύρισε στο γιο και τον ρώτησε γιατί συμπεριφέρονται με τόσο χάλια τρόπο στους υπάλληλους. (σημ γνωστή και μεγάλη εταιρεία) και γυρνάει αυτός και του λέει κάτι του στυλ “και τι σε νοιάζει εσένα τους πληρώνουμε δεν τους πληρώνουμε”.
Αυτό σημαίνει ότι άμα σου δίνω ένα μισθουλάκο και τρως πάει να πει ότι σου συμπεριφέρομαι σα πουτάνα ένα πράγμα και σε κάνω ότι θέλω και σου πατάω και την αξιοπρέπεια και βγάζω ότι κόμπλεξ έχω ως ανθρωπάριο μόνο και μόνο επειδή σε πληρώνω να φτιάχνεις επιπλα… (κατά τ’ άλλα η δουλεία καταργήθηκε υποτίθεται είπαμε έτσι?)